Świat 

zawisnął 

na liczbie 

jak na belce dźwigara! 

W każdej linie - krzyk pręży się czyjś! 

Tylko nas 

tylko nas 

jak bezcenne cygara 

zatrzasnęli 

w szkatułkach bez wyjść! 

Tylko nas 

tylko nas 

krągłogłowych i białych 

jak żyjące odsetki ich rent 

zatrzasnęli 

jak w sejfach swoich kas ogniotrwałych 

w czarnych domach 

tłuc głową 

o pręt! 

Dzień 

przysyła nam co dzień 

noc 

przemądrą znachorkę 

Z wąskich palców tchnie słodycz i chłód - - 

Gdzieś 

za ścianą 

ćmią miasta czarnych tłumów machorkę 

w fajkach fabryk 

warsztatów 

i hut 

Długo człowiek na popiół w nich się zwęglał 

i błyszczał 

Skargą dymu 

do nieba się piął - - 

Suchym kaszlem 

gwałtownym 

i chrapliwym 

jak wystrzał 

przyjdzie kiedyś 

wykasłać go 

z krwią! 



We snach 

skaczą 

jak szczury 

ręce chwytne i krewkie 

w deszczu weksli 

banknotów 

i kart 

Wszystkie rzeczy na świecie 

mają szorstką podszewkę 

z naszej krzywdy 

rapatej 

jak part 

Armia, mrówek nam wszechświat na atomy rozkradła 

poznaczyła je: 

który i czyj - - 

W naszych skrzętnych mrowiskach 

nasze domy-widziadła 

będą sterczeć już zawsze 

jak kij 

Za oknami nam huczy wieczny odpływ 

i przypływ 

szumem kropel 

namolnym 

i złym 

Żmudny kadryl bezmyślny 

lat przestępnych i zwykłych 

był łańcuchem jesieni i zim 

Kiedyż wreszcie 

na syren zachrypniętych skowronkach 

sfrunie wiosna dla wszystkich na świat? 

Na Pawiakach 

w Brygidkach 

po Łukiszkach 

na Wronkach 

my czekamy 

czekamy 

od lat! 



Przyjdzie dzień twój - 

o tłumie! 

i przegródki dni martwych 

runą 

dane na twardy żer łbom 

Wypłyniemy 

na falach twoich ramion 

i bar twych - 

sześć tysięcy Alainów Gerbault! 

Będzie w górze 

nad nami 

migot źrenic 

jak w lustrze - - 

trzask łamiących się lodów i form 

Po cieśninach 

zatokach 

z najludniejszych w najpustsze 

będzie ciskał 

i huśtał nas 

sztorm 



Przyjdzie czas 

przyjdzie czas 

szale wagi się chybną 

Jeszcze rok 

jeszcze dzień 

jeszcze pół - - 

Może nam właśnie 

nam 

być tą kroplą niechybną 

Co ciężarem 

przeważy ją 

w dół - - 

W wrzawie obcych protestów 

w zgiełku słów byle o czem 

zagłuszając ich nicość i czczość 

skrwawionymi rękami 

w czarne ściany łomocem: 

O - otwórzcie! 

Otwórzcie! 

Już dość!


nie będę więcej sławił żadnej z dam 

ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił 

odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam 

w tym dziwnym, nigdy nie widzianym mieście 



pamiętam wieczór jak wytarty gwasz 

i w bramach domów przykucnięty przeraz 

gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz 

i zrozumiałem że to właśnie t e r a z 



ulica drgała wijąc się jak wąż 

migotał witryn kolorowy miszmasz 

i wiatr dął słodszy niźli ust twych miąższ 

na których pręgą wyciśnięty krzyż masz 



i nagle tłumu obolały guz 

rozorał obłęd jak płomiennym zębem 

i ktoś olbrzymi rękę w górę wzniósł 

i w blachę słońca długo bił jak w bęben 



 a potem nagi poplamiony bruk 

i bladych ludzi pierzchające garstki 

uniosłem w oczach tylko chust twych róg 

i twój niebieski kołnierz marynarski 



 nie wiem czy znajdę gdzieś o tobie wiesc 

czy mi się tylko cała wśnisz w legendę - 

wiem, że cię zawsze muszę w sobie nieść 

i w każdej twarzy już cię szukać będę 



śni mi się gorzki morskiej wody smak 

gdzie przepływ w portach liże barki barek 

i mam pod czaszką wieczny trzepot flag 

i serce w piersi skacze jak zegarek 



wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch 

będę szedł tłumem i jak lampa migał 

aż się przeleje mój krzyk przez wierzch 

i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar 



z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur 

i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt 

ujrzę przed sobą biały chłodnik chmur 

a pod głowami nieba twardy asfalt 

  

wtedy o wtedy czuję szat twych wiew - 

i zapach rąk twych poznam każdą tkanką 

klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew - 

kochanko moja smukła marsylianko!