p. Jance Grudzińskiej 





Pani palce są chłodne i pachną, jak opium, 

Takie małe półtrupki anemiczne i blond, 

Marzą o kimś, co by ich w pocałunkach utopił, 

Jak w odymce błękitnej papierosa "Piedmont". 



Na nietkniętą serwetę coś bezgłośnie opadnie... 

(Białe astry w flakonach umierają przez sen...) 

Pani milczy tak cicho, melodyjnie i ładnie, 

Jak w najlepszych preludiach lunatyczny Verlain. 



Może smutek zielony z twarzą negra z Zambezi 

Owachlarzył dziś Panią, otuloną w pół-zmrok... 

Pani słuchać chce moich egzokwintnych syntezji 

Tak, jak pije się z kawą jakiś cordial-medoc. 



Jednak Pani nie lubi przecież rzeczy zbyt ostrych 

A czyż zawsze być można gentlemanem par force?... 

Za minutę przyniesie nam szampana i ostryg 

Lokaj z twarzą wyblakłą i pomiętą, jak gors. 



Zresztą stać mnie dać nawet własne serce na rożen, 

Jeśli z niego przyrządzą apetyczne filet... 

Pani pachnie dziś cała ostrygami i morzem, 

A ja kocham tak morze, zapłakane we mgle... 



Za szybami ponurych, zieleniących się okien 

Pierwszy brzask się przeczołgał, znieruchomiał i legł... 

Pani dzisiaj jest chora... Pani płakać chce... Shocking! 

Wypłowiałe kotary słyszą wszystko... jak szpieg... 



Pani widzi w drobnostkach zaraz ton psychodramy... 

Chwile życia są kruche i słodkie, jak chrust. 

Czy dlatego, że my się, par exemple, nie kochamy, 

Nie możemy całować swoich oczu i ust? 



A ja chcę dzisiaj pieścić Pani piersi bez bluzki, 

Chcę być dziko bezczelny i mocny, jak tur. 

Pani dużo ma w sobie z rozpalonej Zuluski, 

Pani usta się śmieją i mówią: toujours! 



Pani dzisiaj się marzy... jakiś sen o wikingu... 

Purpurowe ekscesy niewyspanej Ninon... 

Takie, jak Pani, bierze się w pędzącym sleepingu 

Na poduszkach pluszowych rozebraną i mdłą. 



I, wsysając się w piersi Pani ostro-mdły zapach 

W końcach palców poznaje się budzący się wstręt 

Do tych kobiet, co dają się na brudnych kanapach 

Karmelkowo-lubieżne i pokorne, jak sprzęt. 



W Pani spazmach być musi coś z sapiących ekspresów. 

Pani nogi falują tak lubieżnie i zło. 

W Pani mieszka księżniczka księżycowych ekscesów 

I członkini zrzeszenia dla pań comme il faut. 



A chce Pani? Zerwiemy raz z tą wszystką hołotą! 

Polecimy na oślep w samochodzie, jak w śnie. 

U podjazdu na dole niecierpliwi już motor 

Ofutrzony mój szofer w swoim czarnym pince-nez. 



Zeskoczymy po stopniach i zatrzasną się drzwiczki. 

Wszystko zmiesza się razem - to co przed i co po... 

Z pocałunków na rękach będziesz mieć rękawiczki 

I z mussonu rajera na swoim chapeau! 



Zatwostepią latarnie w oszalałym rozpędzie, 

Zamigocą się domy i osuną się w dół. 

Pójdą słupy i słupy i kosmate gałęzie, 

Samym lotem z łoskotem rozcinane przez pół. 



A w ustronnym salonie kiedyś późno wieczorem, 

Kiedy będzie znów jasno i wesoło i źle... 

Blady lokaj we fraku nasze trupy z kawiorem 

Poda sennie na tacy wytwornemu milieu...


Od zielonej lampy

na białym obrusie

kładą się półkola

ekstatyczne.

Chryzantemy milczą.

Pianino słucha.

Biały mops na pomarańczowym taborecie.

Granatowe niebo jest usiane gwiazdami, jak

sztandar amerykański.

Z okna trzeciego pietra wyjrzał lunatyk i nie

spotkawszy księżyca wrócił w łoże małżeńskie,

jak przyzwoity obywatel.

A księżyca nie ma.

Księżyc ma stosunek z kotem na dachu

sąsiedniej kamienicy.

Zegar cyka:

Już czas. Już  czas.

Teraz wrócę już zaraz ze swojego koncertu,

pełen owacji,

recytacji

i wibracji,

jak potrącona mandolina.

Kiedy wbiegnę po schodach i stanę na progu.

Mops ugryzie mnie w łydkę,

a ty podniesiesz  się z wolna ze swojego maleńkiego,

utulnego  fotelika.

Będziesz wyższa i smuklejsza niż zwykle,

a po końcach  loków, co ci spadają na szyję,

poznałem, żeś na mnie czekała.

Dlatego powiem jaknajobojetniej:

-Dzień dobry.-

I -  -Śliczna pogoda...-

A potem -  -Strasznie chce mi się pić-

Wtedy ty podejdziesz do mnie zupełnie blisko -

blisko

i bez słowa podasz mi swoje małe,

wykrojone,

ładne

usta.

Pochylam się nad  nimi i piję,

aż powoli lampa, mops i porcelanowy Paderewski

zaczynają tańczyć jakiegoś dziwnego cake -

walka,

coraz prędzej, coraz prędzej,

a pośrodku tego wszystkiego

siedzi wielki czarny  kot z zielonymi

fosforyzującymi oczyma,

które znam tak dobrze.

Ale po trochu i te oczy zaczynają się powlekać

lekką, puszystą mgłą,

a skądś z daleka,

z zaświatów

słyszę cichy, mistyczny szept,

jak szelest strun,

wieczorem.

- Zanieś mnie na otomanę... -