Pani Sztuce 



Na klawiszach usiadły pokrzywione bemole, 

Przeraźliwie się nudzą i ziewają Uaaaa... 

Rozebrana Gioconda stoi w majtkach na stole 

I napiera się głośno cacao-choix. 



Za oknami prześwieca żółtych alej jesienność, 

Jak wędrowne pochody biczujących się sekt, 

Tylko białe posągi, strojne w swoją kamienność, 

Stoją zawsze "na miejscu", niewzruszenie correct. 



Pani dzisiaj, doprawdy, jest klasycznie... niedbała... 

Pani, która tak zimno gra sercami w cerceau, 

Taka sztywna i dumna... tak cudownie umiała 

Nawet puścić się z szykiem po 3 szkłach curacao. 



I przedziwnie, jak Pani nie przestaje być w tonie, 

Będąc zresztą obecnie najzupełniej moderne.- 

Co środy i piątki w Pani białym salonie 

Swoje wiersze czytają Iwaszkiewicz i Stern. 



A ja - wróg zasadniczy urzędowych kuluar, 

Gdzie się myśli, i kocha, i rozprawia, i je, 

Mam otwarty wieczorem popielaty buduar... 

Platonicznie podziwiać Pani deshabille... 



Ale teraz, jednakże, niech się Pani oszali - 

Nawet lokaj drewniany już ośmiela się śmieć... 

Dziś będziemy po parku na wyścigi biegali 

I na ławki padali, zadyszani na śmierć. 



A, wpatrując się w gwiazdy całujące się z nami, 

W pewnycm dzikim momencie po dziesiątym Clicot, 

Zobaczymy raptownie świat do góry nogami, 

Jak na filmie odwrotnym firmy Pathe & Co. 



I zatańczą nonsensy po ulicach, jak ongi, 

Jednej nocy pijanej od szampana i warg. 

Kiedy w krzakach widziałem RZYGAJĄCE POSĄGI 

Przez dwunastu lokajów niesiony przez park.


Już od dawna z latarni zdarto krepy abażur, 

Z szpalt dzienników spłynęły czarnych liter strumienie. 

W oddalonym grobowcu na kalwińskim cmentarzu 

Pochowała już Polska swe krwawiące sumienie. 



Ozdobiła Mu szyję w wielkiej wstęgi naszyjnik, 

Rozkazała jednemu: Ty mu pokłon swój udasz! 

W kornej ciszy narodu zagorzały partyjnik 

Wielkiej piersi wystygłej dotknął ręką jak Judasz. 



Dziś jest cicho i prosto, jakoś mdławo i ckliwie, 

Dni mijają za dniami jednostajne jak kierat, 

Jak by nic się przez fakt ten nie zmieniło właściwie, 

Że na Zamku w Warszawie umarł jeden literat. 



Tylko krzyczy zaklęte w karty książek dziedzictwo, 

Że w nich żyje coś więcej niż wspomnienie poddaństwa, 

Że umarło z nim narodowe dziewictwo, 

Zdeptane butami rodzącego się Państwa. 



Dziś, gdy sen nasz o chlebie w dłonie noże nam kładzie, 

Bezlitosny jak nędzarz, co podzielił swój dom z kim - 

Dla tych, którym się jeszcze sen majaczy o szpadzie, 

Sen o Polsce bezgrzesznej - będzie snem o Żeromskim.