domy skaczą w konwulsjach sklepień 

krew bulgoce ustami rynien 

ręce moje wyciągam ślepe: 

oddaj oddaj cóżeś nam winien! 



gwiazdy z nieba lecą jak wiśnie 

ostre dreszcze wstrząsają światem 

znowu przyjdzie zgwałci i ciśnie 

noc-megiera w kolczykach świateł 



puść nas! puść nas! dosyć już czekam! 

otwórz wszystkim nieznane dróżki! 

daj nam także do dzbanka z mlekiem 

z chmur łyżeczką zbierać kożuszki 



słyszysz dzieci co cię wołają? 

przyjdź już! przyjdź już! weź nas i prowadź! 

po alejach twojego raju 

daj nam raz się przespacerować 



czemu czemu karcisz nas gniewem? 

złość otrząsam jak drzewa z szyszek 

przed twym tronem stoję i śpiewam 

otom panie święty franciszek! 



przyjm nas! przyjm nas! wszyscyśmy święci 

dobrzy ludzie prości i cisi 

po cóż twarz twa jak kula rtęci 

słońcem czarnym nad nami wisi? 



jakoż brama twoja zamknięta? 

otwórz! otwórz słyszysz kołatam! 

przyszły lata naszego święta 

wszystkich ludzi z całego świata. 



zejdź już! zejdź już! nie każ się prosić! 

dokąd każesz daremnie grzmieć mi? 

krwi twej ofiar mamy już dosyć! 

ciesz się z nami twoimi dziećmi! 



po cóż po cóż na krzyżu pościsz 

łaski swojej skąpisz wybrańcom? 

dobrzy ludzie cisi i prości 

dawny świat ten zbawili tańcem 



długo byłeś ze swoich sług rad 

płacz nad nami świętymi w złości 

o twe racje któreś nam ukradł, 

z aniołami rzucamy kości!


Towarzyszkom podróży na wszystkich kolejach świata - poświęcam. 

  

O podróże jednostajne na strzyżonym miękkim pluszu... 

Wczoraj Marna, dzisiaj Wołga, jutro może Jan-Tse-Kiang... 

Patrzę w oczy smutnej pani w fiołkowym kapeluszu 

I już kocham się, jak sztubak, taki duży, sławny pan. 



O wytarty plusz poduszki dosyć szorstkie wsprzeć policzki, 

Turkot ciszę ukołysze, wszystko będzie, jak przez mgłę. 

I znów przyśnią mi się usta długorzęsej podróżniczki 

Całowane gdzieś wieczorem koło Moskwy czy Louvain... 



Przyjdą myśli wypłowiałe, jak dalekie sny o damach. 

Tych, co kiedyś mnie kochały, zapomniały... może czas?... 

Panieneczki złotogłówki zmysłowieją w oknoramach, 

Ostrym wiatrom się oddają z całej siły, pierwszy raz. 



Może śnią im się w wiatrakach baśniejące złotozamki... 

Pociąg czhał przez pola wężem z siłą 400 HP... 

Panieneczki złotogłówki obudziły w sobie samki, 

Z przymkniętymi powiekami leżą wparte w kąt coup?. 



Znowu zacznie się sonata, tylko nie ta nasza, Jana. 

Moja biedna, moja cudza, biała matuś małej Li... 

Coś podkradnie się do okna, jakaś bajka Kellermana, 

Będzie patrzyć niewidziana w tańcu spermy, ciał i krwi... 



Może jestem trochę senny?... Może jestem trochę chory?... 

Niestrawiony, pieprzny obiad wywołuje refleks, żal... 

W rozdziawioną paszczę nocy depeszują semafory: 

Jadę, król, do Polinezji, na swój autorecital!