domy skaczą w konwulsjach sklepień 

krew bulgoce ustami rynien 

ręce moje wyciągam ślepe: 

oddaj oddaj cóżeś nam winien! 



gwiazdy z nieba lecą jak wiśnie 

ostre dreszcze wstrząsają światem 

znowu przyjdzie zgwałci i ciśnie 

noc-megiera w kolczykach świateł 



puść nas! puść nas! dosyć już czekam! 

otwórz wszystkim nieznane dróżki! 

daj nam także do dzbanka z mlekiem 

z chmur łyżeczką zbierać kożuszki 



słyszysz dzieci co cię wołają? 

przyjdź już! przyjdź już! weź nas i prowadź! 

po alejach twojego raju 

daj nam raz się przespacerować 



czemu czemu karcisz nas gniewem? 

złość otrząsam jak drzewa z szyszek 

przed twym tronem stoję i śpiewam 

otom panie święty franciszek! 



przyjm nas! przyjm nas! wszyscyśmy święci 

dobrzy ludzie prości i cisi 

po cóż twarz twa jak kula rtęci 

słońcem czarnym nad nami wisi? 



jakoż brama twoja zamknięta? 

otwórz! otwórz słyszysz kołatam! 

przyszły lata naszego święta 

wszystkich ludzi z całego świata. 



zejdź już! zejdź już! nie każ się prosić! 

dokąd każesz daremnie grzmieć mi? 

krwi twej ofiar mamy już dosyć! 

ciesz się z nami twoimi dziećmi! 



po cóż po cóż na krzyżu pościsz 

łaski swojej skąpisz wybrańcom? 

dobrzy ludzie cisi i prości 

dawny świat ten zbawili tańcem 



długo byłeś ze swoich sług rad 

płacz nad nami świętymi w złości 

o twe racje któreś nam ukradł, 

z aniołami rzucamy kości!


kawiarnia była nabita szczelnie 

kiwał się rajer nad każdym stolikiem 

na palcach chodził po sali kelner 

roznosił na tacy likier 



i gdy do taktu orkiestry pstrej 

stawiał przed gościem kotlet 

ujrzał we fraku świński ryj 

zmieszał się nagle i pobladł 



dziwny mu w myślach zrodził się zamęt 

w noc roziskrzoną po drutach biegł 

cicho, pod skrzypiec akompaniament 

na dworze padał śnieg 



i widział ołtarz, skąd schodził anioł 

wiatr go kołysał na strandzie 

gdy kapał sosem na białą panią 

w czarnym olbrzymim Rembrandcie 



śnił mu się pomost rozkwitłych warg 

i nie mógł po nim przeleźć 

i widział tylko spasly kark 

i szczęk ruchomą czeluść 



cichutko w kącie stanął i wklęsł 

jak dzieci nocą przy szybach 

a białej pani trzepotał rzęs 

bezgłośnie krzyczał: "wybaw!" 



przez cały wieczór chodził jak we śnie 

wyrazy cedził skąpo 

i tylko jeden raz się roześmiał 

kiedy przynosił im kompot 



i widział halle o złotych stołach 

jasne jak nigdy przedtem 

kiedy go cicho ktoś z nich zawołał 

wolno na palcach wszedl tam 



i pobladł tapet wiśniowy pastel 

nim krzyk kobiecy je pożarł 

gdy gardła gościa obwisły plaster 

otwierał kelner NOŻEM!