Próżno drażni mi nozdrza twoich włosów kosmyk 

Kocham twych ust nęcący i słodkawy posmak 

Gdy mi z lekka rozchylisz warg pąsowy lufcik 

Wysypie garść pocałunków niewysłownych słów ci  

Za balustradą zębów ustawionych w szereg 

Mieszka twój mały język zawstydzony kleryk 

A kiedy się przechyla przez poręcz balustrad 

Bardziej jestem pieszczotą twoich słodkich ust rad 

Przeskocz przeskocz odważnie przez mych zębów parkan 

Wiele pieszczot ukrytych wgłębi słodkich warg  mam

Tam gdzie nam miłość story z pocałunków  utka

Czeka na cię mój język wiotka  prostytutka

Długo trwa już jak blady nieruchomy  Budda

Śniąc o tym komu sekret swoich słodkich ud da

Upieść upieść ją całą w dół wokół i w poprzek

Blade usta spragnione ci na ustach oprze

A kiedy was pieszczota porwie w wir  gorętszy

Zawiśnie ci bezwładnie na zębów  poręczy

I tając współomdlała jak zamarzły  sopel

Wytryśnie ci na wargi krwi kilkorgiem  kropel

W najgłębszym ciał dotyku płeć jest jak rekwizyt

Zajmiecie się wzajemnym oddawaniem  wizyt

By wracając zmęczeni z tych długich  eskapad

Nie zauważyć zmroku co tymczasem zapadł

Nudne są mi te usta teren wiecznych walk ów

Pójdziemy dla swych pieszczot szukać innych alków

Aż lecącym w swój odmęt by na mule dnia  lec

Cisza nocy na ustach nam położy  palec



 


Mary 



Dlaczego nie przyszłaś wczoraj ?

Czekałem...Czekałem...

Mówiłaś, że spotkamy się w naszej kawiarni...

Obiecałaś...

Cały wieczór siedziałem.

Wypiłem 4 czarne kawy.

Wchodzili różni ludzie, głośni, ordynarni.

Mówili. Pili. Gestykulowali.

Przy mnie siadł jakiś szlagon wąsaty w  węgierce...

A ja byłem taki smutny, smutny...

Tak na mnie dziwnie patrzył ten kelner  kulawy...

Wiesz... On musi mieć dobre serce...

Dlaczego nie przyszłaś ? 



Może jesteś chora ?... 



(... Na dworze deszcz płacze i płacze

Rozwiewny, bezkonturny... )

A może mąż był wczoraj w domu ? ...

Jaki on niedelikatny, gruboskórny.

Gdyby wiedział jak mi było przykro...

Nie mówiłem nic nikomu,

A tak bardzo liczyłem, że Cię zobaczę...

Dziś pójdę znów, jak będą zapalać latarnie. 



Będę chodził i patrzył w twoje okna,

W twoje okna zasłonięte firanką.

Zaczną zamykać sklepy, otwierać kawiarnie.

Deszcz będzie padał...

Będzie kapał z dachów...

Przejdzie koło mnie jakiś starszy pan pod parasolem...

Spytam się go, dlaczego Cię nie ma...

Co robisz ?...

Tak bym chciał widzieć...

Może wie, a może nie wie,

A może tylko nie chce odpowiedzieć ?...

Będę chodził tam i na powrót po ulicy,

Taki smutny, jak wczoraj,

I liczył okna w twojej kamienicy...

Ulica będzie pusta...

Może wejdziesz, może staniesz w oknie

W swojej czarnej, taftowej sukience...

Zresztą nie wiem czy bym Cię nawet poznał.

Wiem tylko, że masz słodkie purpurowe usta

I takie wąskie, białe, aksamitne ręce...

Dlaczego nie przyszłaś ?...