Próżno drażni mi nozdrza twoich włosów kosmyk 

Kocham twych ust nęcący i słodkawy posmak 

Gdy mi z lekka rozchylisz warg pąsowy lufcik 

Wysypie garść pocałunków niewysłownych słów ci  

Za balustradą zębów ustawionych w szereg 

Mieszka twój mały język zawstydzony kleryk 

A kiedy się przechyla przez poręcz balustrad 

Bardziej jestem pieszczotą twoich słodkich ust rad 

Przeskocz przeskocz odważnie przez mych zębów parkan 

Wiele pieszczot ukrytych wgłębi słodkich warg  mam

Tam gdzie nam miłość story z pocałunków  utka

Czeka na cię mój język wiotka  prostytutka

Długo trwa już jak blady nieruchomy  Budda

Śniąc o tym komu sekret swoich słodkich ud da

Upieść upieść ją całą w dół wokół i w poprzek

Blade usta spragnione ci na ustach oprze

A kiedy was pieszczota porwie w wir  gorętszy

Zawiśnie ci bezwładnie na zębów  poręczy

I tając współomdlała jak zamarzły  sopel

Wytryśnie ci na wargi krwi kilkorgiem  kropel

W najgłębszym ciał dotyku płeć jest jak rekwizyt

Zajmiecie się wzajemnym oddawaniem  wizyt

By wracając zmęczeni z tych długich  eskapad

Nie zauważyć zmroku co tymczasem zapadł

Nudne są mi te usta teren wiecznych walk ów

Pójdziemy dla swych pieszczot szukać innych alków

Aż lecącym w swój odmęt by na mule dnia  lec

Cisza nocy na ustach nam położy  palec



 


Już nas znudzili Platon i Plotyn, 

i Czarlie Chaplin, i czary czapel - 

rytmicznym szczękiem wszystkich gilotyn 

piszę ten apel. 



Dziwy po mieście skaczą już pierwsze, 

zza kraty parków rzeźby wyłażą, 

kobiety w łóżkach skandują wiersze 

i chodzą z niebieską twarzą. 

Po cztery głowy ma każdy z nas. 

Przestrach nad miastem zawisnął niemy. 

Poezja 

z rur się wydziela 

jak; gaz. 



Wszyscy zginiemy. 

Dzień się nad nami zatrzymał złoty 

i pola nasze pobił grad, 

jakby wytoczyła przeciw nam kulomioty 

Niebieska Republika Rad. 

Krzyczały w gazetach telefony i Paty, 

że w zimie nie starczy nam chleba - 

Nikt z nas nie dożyje do zimy. 

Przyszedł czas ostatniej krucjaty. 

Tłumie, 

coś mnie okrążył i chciał bić laskami, 

czemuż stoimy. 

Niech poeci idą do nieba. 

Jestem z wami. 

Nie będzie więcej żaden, 

któremu do ust swój dzban dasz, 

pieścić nam oczu jadem 

gęstym jak bandaż. 



Przyjacielu Anatolu, 

połóż, połóż tu się 

i gdy ci spadnie na czaszkę mój młotek 

i szczury się na nią wgramolą, 

nie krzycz z teatralnym gestem: 

"I ty, Brutusie". 

To ja jestem. 

I wyciągnę ci z głowy, 

jak magik, 

domy, 

okręty, 

księżyce 

i dragi, 

kobietę z dzieckiem, 

flagi wszystkich nacji, 

bezcenne słowa po dolarze karat. 

Dzisiaj sprzedaję hurtem 

z licytacji 

cały aparat. 

Próżno się wdzięczy chmurek rokoko, 

na plafon nieba rzucone bazie. 

Nikogo więcej księżyc - gonokok 

tęsknotą nocy nie zarazi. 

Znów będzie wiosna raz tylko na rok 

i jedno słońce w niebo się wkrości. 

Jak tynk 

obleci ze świata 

barok 

poetyczności. 

Nie będzie kobiet brzuch 

jak dynamo 

milionem wolt im w głębinie wrząca 

będą po prostu drżały, 

gdy nam 

o 

ciała ich miękkie 

pluśnie żądza. 

Znów będzie ogród, 

jak ogród 

i róż chwiejące się metry. 

Świat rozprostuje się nagle na powrót 

w nowej, słonecznej geometrii. 

Znikną, 

jak wrzody, 

które ktoś przegniótł, 

sznury tych, 

miejsca nie było przed kim - 

z wiaderkiem w ręku 

każdy przedmiot 

pooklejali w etykietki. 



O zamknij oczu swoich semafor. 

Snów yokohamy kąpią się w kwiatach. 

Idziemy 

wydrzeć z lawy metafor 

twarz 

rysującą się 

Świata.