Zalistowiał cichosennie w cichopłaczu cicholas, 

Jak chodziły nim panienki, pierwiośnianki, ekstazerki, 

Kołysały się, schylały, rwały grzyby w bombonierki, 

Atłasowe, żółte grzyby, te, co rosną tylko raz. 

Opadały pierwsze liście na sukienki crepe de chine, 

Kołysały się rytmicznie u falbanek walansjenki, 

Zapłakały białe brzozy, podkrążone demimondainki 

I złe buki, stare mruki, pogrążone w wieczny spleen. 



Zalistowiał, zakołowiał, zaechowiał w cichośnie, 

Posypały się kropelki na pluszowe pantofelki, 

Zostawiły żal maleńki, zostawiły żal niewielki... 

Pójdą dalej cieniem alej. Będzie płacz... a może nie...


Śpiew propellera do słów Heredii,

Kiedyś zgubionych w smaltowej mgle...

Grałem jej jedną z moich komedii

W ekstrapowietrznym tylko-en-deux. 

 

Słońce do głowy biło ekstazą.

Słowa spływały w jeden refrain.

Obserwowała mnie bezwyrazo

Spod tangoszalu przez face-?-main. 

 

Nie wiem, czy brała, com mówił, serio.

(Dwie lekkie linie w kącikach warg...)

Pod nami warczał rytmiczny Bleriot

I wiatr całował błękitny kark