O piękna Pani z  krzeseł 



Perfumom której chciałbym cały przesiąc,

Pani ma tyle ogni,  których nikt nie skrzesał,

Pani może kochać cały miesiąc 

 

A ja wiem, żeby kochać - pani ma rację -

Trzeba dużo  pieniędzy i szklanych słoni,

A my mamy tylko  słów nieznanych plantacje

I kangury skaczące  po nich 

 

Nie notuje nas żadna giełda

I nie tuczy nam  brzuchów business

Bo nasz towar się utkać z mgieł da

I transakcją  handlową drwi z nas 

 

Ale o nas śpiewają rapsodie szyldów

Wszystkich krajów,  narodów i mów

I jesteśmy bogatsi od wszystkich Rodszyldów

Fabrykanci nieznanych słów 

 

Do moich białych  oaz

Na piaskach pustyń niezdeptanych krain

Próżno z biletem  pierwszej klasy wołasz

Podróżniczko z okrętu Red Star Line 

 

Na moim małym  jachcie

Okrąży cię białych ryb rój

Ostrymi zębami, nim  zgubię w łzach cię

Monogram smutku z ust  mi wypruj 

 

Pokażę ci tam, jak  na łąkach, na wyspach

Gdzie od will  rozklawisza się Bach

Ekstatycznie się pasą, mnąc kwiaty w pyskach

Moje słowa o krowich łbach

 

Zdrętwiałabyś gdybym pokazywać ci zaczął

Wszystkie nowe  gatunki raz i kalibry...

A słowa miłosne ćwierkając skaczą

Maleńkie, roztrzepane ptaszki kalibri 

 

I gdy nocą opłynie cię dancing

Parą par strumieniących się pstro

Zaczną skakać i zmącą trans ich

Białe myszy dziwacznych strof 

 

O piękna, czarna damo

Perfumy której  ciała, jak jad uśmierca

Wyjdź, tam w mroku  już czeka na ciebie przed bramą

Samochód mojego serca


Było złote, letnie rano w szumie kolnych heksametrów. 

Auto szło po równej szosie, zostawiając w tyle kurz. 

Zbity licznik pokazywał 160 kilometrów. 

Koło nas leciały pola rozpluskanych, żółtych zbóż. 

Koło nas leciały lasy, i zagaja, i mokradła, 

Jakaś łąka, jakaś rzeka, jakaś w drzewach skryta wieś. 

Ja objąłem Panią ręką, żeby Pani nie wypadła. 

Wicher zdarł mi czapkę z głowy i po polach poniósł gdzieś. 



 Pani śmiała się radośnie błyskawicznym tremolando, 

Obryzgany pani śmiechem śmiał się złoty, letni dzień 

I w dyskretnym cieniu ronda z żytnich kłosów ogiriandą 

Nasze usta się spotkały jeszcze pełne świeżych drgnień... 



 Może pani chciała krzyczeć? Świat oszalał jak od wina... 

Wiatr gwałtowny bił w policzki, wiatr zapierał w piersiach dech. 

Auto szło wariackim tempem 160 wiorst godzina. 

Koło nas leciały pola, kępy drzew i czuby strzech.