na rzece rzec ce na cerze mrze 

pluski na bluzki wizgi 

w dalekie lekkie dale że 

Poniosło wisłobryzgi 

  

o trafy tarów żyrafy raf 

ren cerę chore o ręce 

na stawie ta wie na pawie staw 

o trące tren terence 



na fale fal len na leny lin 

nieczułem czołem czułem 

od doli dolin do Lido lin 

zaniosło wiosła mułem


Na pierwszym moim koncercie, 

(A może mi tylko śni się...) 

Siedziała w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Miała oczy wklęsłe, 

takie ogromnie dalekie. 

I długie błękitne rzęsy. 

I białe, zamszowe powieki. 



Czytałem strofy rytmiczne. 

Po myślach tłukł się Skriabin. 

Siedziały w krzesłach damy 

Z welwetu i z jedwabiu. 



Siedzieli w krzesłach panowie, 

Patrzyli wzrokiem żabim... 

Czytałem rytmiczne strofy. 

Po myślach tłukł się Skriabin... 



I było wszystko, jak wszędzie. 

I było wszystko, jak dzisiaj. 

I była w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Pluskali miarowo w ręce. 

Rozeszli się wolno po domach. 

Została kremowa Nuda, 

Jak duża, śliska sarkoma... 



A potem księżyc stłukłem 

I gażę chciałem we frankach, 

I noc miała piersi wypukłe, 

Jak pierwsza moja kochanka... 



A wieczór byłem maleńki... 

Płakałem w kąciku do rana 

O smutnej niebieskiej Pani 

Z oczami jak ipecacuana...