Fale o olbrzymie o  brzuchate o i o mokre 

ciężko o sapały o powalone o na o plecy 

słońce o ogromne  o i o śniade o jak o okręt 

gniotło o ich o  ciała o bezwstydnie o kobiece 

słońce o  huśtało o się o słabnąc o i o dymiąc 

w o spazmach o  rozkoszy o krzyk o długi o fal o rósł 

gdy o ssały o  wodę o krwią o czarnych o wymion 

krtań o im o  łaskotał o słoneczny o fallus


Już od dawna z latarni zdarto krepy abażur, 

Z szpalt dzienników spłynęły czarnych liter strumienie. 

W oddalonym grobowcu na kalwińskim cmentarzu 

Pochowała już Polska swe krwawiące sumienie. 



Ozdobiła Mu szyję w wielkiej wstęgi naszyjnik, 

Rozkazała jednemu: Ty mu pokłon swój udasz! 

W kornej ciszy narodu zagorzały partyjnik 

Wielkiej piersi wystygłej dotknął ręką jak Judasz. 



Dziś jest cicho i prosto, jakoś mdławo i ckliwie, 

Dni mijają za dniami jednostajne jak kierat, 

Jak by nic się przez fakt ten nie zmieniło właściwie, 

Że na Zamku w Warszawie umarł jeden literat. 



Tylko krzyczy zaklęte w karty książek dziedzictwo, 

Że w nich żyje coś więcej niż wspomnienie poddaństwa, 

Że umarło z nim narodowe dziewictwo, 

Zdeptane butami rodzącego się Państwa. 



Dziś, gdy sen nasz o chlebie w dłonie noże nam kładzie, 

Bezlitosny jak nędzarz, co podzielił swój dom z kim - 

Dla tych, którym się jeszcze sen majaczy o szpadzie, 

Sen o Polsce bezgrzesznej - będzie snem o Żeromskim.