Przyjechali czarną, zamkniętą karetką. 

(Był wieczór... jesienny wieczór... 

Błoto spleen zapatrzenie...) 

Wynieśli coś ciężkiego, nakrytego płachtą. 

Postawili nosze na kamienie. 

Robili rzecz zwinnie. 

Lampa oświetlała ich jasno, biało. 

Było cicho... Deszcz śpiewał w rynnie... 

Konie człapały kopytami... 

(... Coś się stało... Coś się stało...) 

  



Przystanęło kilku ciekawych. 

Patrzyli. Pytali. 

Dolatywały pojedyncze słowa. 

Jakaś rozmowa urywana, krótka, 

Prowadzona ściszonym staccatem... 



... 25 lat ... Prostytutka... 

... sublimatem ... 

Podnieśli nosze. Weszli do sieni. 

(Deszcz padał... krople tłukły o dach...) 

Jeden świecił im z przodu latarnią. 

(... Taniec cieni ...) 

Ponieśli w dół po lepkich, wyślizganych schodach 

Do ogromnej, sklepionej piwnicy. 

Nosze stały rzędem. 

Coś czarnego mignęło... przepadło... 

Może szczur?... Może cień z ulicy?... 

Jeden świecił latarnią. 

Przystanął. 

Postawili pod ścianą. 

Wytarli głośno nosy. 

Wyszli. 

  



Klucz zgrzytnął w zamku... 

Jeszcze ciche oddalone głosy... 

Jeszcze kroki cichnące na górę... 

(... Jak myśli ... jak myśli ...) 

Potem turkot po bruku za bramą... 

I nic... 

Cisza... 

Ciemno... 

Zostawili SAMĄ, zupełnie SAMĄ ... 

Samą jedną na uboczu. 



Nosze stały szeregiem nieruchome, nakryte. 

Noga przy nodze. 

Z kąta błysnęła para zielonkawych oczu ... 

Jedna ... Druga ... 

Wpatrywały się długo, badawczo ... 



Coś szeleściło po mokrej kamiennej podłodze ...


domy skaczą w konwulsjach sklepień 

krew bulgoce ustami rynien 

ręce moje wyciągam ślepe: 

oddaj oddaj cóżeś nam winien! 



gwiazdy z nieba lecą jak wiśnie 

ostre dreszcze wstrząsają światem 

znowu przyjdzie zgwałci i ciśnie 

noc-megiera w kolczykach świateł 



puść nas! puść nas! dosyć już czekam! 

otwórz wszystkim nieznane dróżki! 

daj nam także do dzbanka z mlekiem 

z chmur łyżeczką zbierać kożuszki 



słyszysz dzieci co cię wołają? 

przyjdź już! przyjdź już! weź nas i prowadź! 

po alejach twojego raju 

daj nam raz się przespacerować 



czemu czemu karcisz nas gniewem? 

złość otrząsam jak drzewa z szyszek 

przed twym tronem stoję i śpiewam 

otom panie święty franciszek! 



przyjm nas! przyjm nas! wszyscyśmy święci 

dobrzy ludzie prości i cisi 

po cóż twarz twa jak kula rtęci 

słońcem czarnym nad nami wisi? 



jakoż brama twoja zamknięta? 

otwórz! otwórz słyszysz kołatam! 

przyszły lata naszego święta 

wszystkich ludzi z całego świata. 



zejdź już! zejdź już! nie każ się prosić! 

dokąd każesz daremnie grzmieć mi? 

krwi twej ofiar mamy już dosyć! 

ciesz się z nami twoimi dziećmi! 



po cóż po cóż na krzyżu pościsz 

łaski swojej skąpisz wybrańcom? 

dobrzy ludzie cisi i prości 

dawny świat ten zbawili tańcem 



długo byłeś ze swoich sług rad 

płacz nad nami świętymi w złości 

o twe racje któreś nam ukradł, 

z aniołami rzucamy kości!