Było złote, letnie rano w szumie kolnych heksametrów. 

Auto szło po równej szosie, zostawiając w tyle kurz. 

Zbity licznik pokazywał 160 kilometrów. 

Koło nas leciały pola rozpluskanych, żółtych zbóż. 

Koło nas leciały lasy, i zagaja, i mokradła, 

Jakaś łąka, jakaś rzeka, jakaś w drzewach skryta wieś. 

Ja objąłem Panią ręką, żeby Pani nie wypadła. 

Wicher zdarł mi czapkę z głowy i po polach poniósł gdzieś. 



 Pani śmiała się radośnie błyskawicznym tremolando, 

Obryzgany pani śmiechem śmiał się złoty, letni dzień 

I w dyskretnym cieniu ronda z żytnich kłosów ogiriandą 

Nasze usta się spotkały jeszcze pełne świeżych drgnień... 



 Może pani chciała krzyczeć? Świat oszalał jak od wina... 

Wiatr gwałtowny bił w policzki, wiatr zapierał w piersiach dech. 

Auto szło wariackim tempem 160 wiorst godzina. 

Koło nas leciały pola, kępy drzew i czuby strzech.


nie będę więcej sławił żadnej z dam 

ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił 

odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam 

w tym dziwnym, nigdy nie widzianym mieście 



pamiętam wieczór jak wytarty gwasz 

i w bramach domów przykucnięty przeraz 

gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz 

i zrozumiałem że to właśnie t e r a z 



ulica drgała wijąc się jak wąż 

migotał witryn kolorowy miszmasz 

i wiatr dął słodszy niźli ust twych miąższ 

na których pręgą wyciśnięty krzyż masz 



i nagle tłumu obolały guz 

rozorał obłęd jak płomiennym zębem 

i ktoś olbrzymi rękę w górę wzniósł 

i w blachę słońca długo bił jak w bęben 



 a potem nagi poplamiony bruk 

i bladych ludzi pierzchające garstki 

uniosłem w oczach tylko chust twych róg 

i twój niebieski kołnierz marynarski 



 nie wiem czy znajdę gdzieś o tobie wiesc 

czy mi się tylko cała wśnisz w legendę - 

wiem, że cię zawsze muszę w sobie nieść 

i w każdej twarzy już cię szukać będę 



śni mi się gorzki morskiej wody smak 

gdzie przepływ w portach liże barki barek 

i mam pod czaszką wieczny trzepot flag 

i serce w piersi skacze jak zegarek 



wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch 

będę szedł tłumem i jak lampa migał 

aż się przeleje mój krzyk przez wierzch 

i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar 



z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur 

i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt 

ujrzę przed sobą biały chłodnik chmur 

a pod głowami nieba twardy asfalt 

  

wtedy o wtedy czuję szat twych wiew - 

i zapach rąk twych poznam każdą tkanką 

klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew - 

kochanko moja smukła marsylianko!