nie będę więcej sławił żadnej z dam 

ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił 

odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam 

w tym dziwnym, nigdy nie widzianym mieście 



pamiętam wieczór jak wytarty gwasz 

i w bramach domów przykucnięty przeraz 

gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz 

i zrozumiałem że to właśnie t e r a z 



ulica drgała wijąc się jak wąż 

migotał witryn kolorowy miszmasz 

i wiatr dął słodszy niźli ust twych miąższ 

na których pręgą wyciśnięty krzyż masz 



i nagle tłumu obolały guz 

rozorał obłęd jak płomiennym zębem 

i ktoś olbrzymi rękę w górę wzniósł 

i w blachę słońca długo bił jak w bęben 



 a potem nagi poplamiony bruk 

i bladych ludzi pierzchające garstki 

uniosłem w oczach tylko chust twych róg 

i twój niebieski kołnierz marynarski 



 nie wiem czy znajdę gdzieś o tobie wiesc 

czy mi się tylko cała wśnisz w legendę - 

wiem, że cię zawsze muszę w sobie nieść 

i w każdej twarzy już cię szukać będę 



śni mi się gorzki morskiej wody smak 

gdzie przepływ w portach liże barki barek 

i mam pod czaszką wieczny trzepot flag 

i serce w piersi skacze jak zegarek 



wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch 

będę szedł tłumem i jak lampa migał 

aż się przeleje mój krzyk przez wierzch 

i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar 



z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur 

i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt 

ujrzę przed sobą biały chłodnik chmur 

a pod głowami nieba twardy asfalt 

  

wtedy o wtedy czuję szat twych wiew - 

i zapach rąk twych poznam każdą tkanką 

klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew - 

kochanko moja smukła marsylianko!


Otwórzcie serc waszych drzwi ! 

Omiećcie z pyłów progi ! 

Oto z dalekiej drogi 

W zbroczonym płaszczu w krwi 

Tysięcznogardły i tysięcznoręki 

Wracam czerwonym szlakiem mojej męki 

Z wędrówek próżnych zdań przed wami spraw?. 

Witajcie ! W twarz wam rzucam moje -Ave- ! 



Wracam, a wracam z dali. 

Krew wasza w żyłach mi płonie. 

Jeśliście mnie nie poznali - 

Twarz wam odsłonię. 

A wiecie co to wychylić kielich goryczy? 

Milczeć gdy zranione serce krzyczy? 

Spalać się w popiół na stosie ofiarnie? 

Czy znacie to wy, wielcy i mali? Znacie? 



Jam krzyk. Krzyk waszej ciężkiej niemocy 

Zrodzony jednej potwornej nocy, 

Kleszczami bólu wydarty. 

Kiedy zaś głód mnie zadręczy uparty 

I pogrążył w otchłaniach rozpaczy, 

W chwili słabości - do nieba 

Szedłem żebrać chleba. 

A kiedym stanął przed archaniołem 

I śpiewać jąłem 

Pieśń o nieszczęściu naszym człowieczym 

Archanioł pierś mi rozrąbał mieczem 

Aż krew potokiem chlusta przez usta 

I pierś otworzył. 

A pierś była pusta ! 

Za moje męki próżnych wymówek, 

Za moją pustkę co mi trzewia szarpie Przychodzę tu 

Budzić ze snu 

Was, polscy obywatele. 

Na wesele! na wesele! 

Na wesele czynu z pustką. 

Tam na dworze szumi liść. 

Los dał znak czerwoną chustką: 

Czas nam iść ! 

Słyszycie ? - drzewa szumią 

Słyszycie ? - grają grajki. 

Wiodą was wszystkich na noc weselną, 

Śmiertelną noc Kleopatry. 



Czas nam iść. Dość było spania ! 

Oto z głębi gminu 

Głos potężny się wyłania: 

Czynu ! Czynu ! Czynu ! 

Gdzie, gdzie waszych marzeń czyny ? 

Patrzcie ! Oto rozwarłem waszych dusz kurtyny. 



Szumią grajki, grają grajki, 

Jak pod równy świst nahajki 

Tka się, tka się szara przędza: 

Wielkość, małość, płaskość, nędza. 

Może z tego będzie co ? 

Dziś niech huka złoty róg 

U rozstajnych dróg. 

Niechaj dany rozkaz - słowo 

Znowu zagrzmi nam na nowo. 

Niech gdzieś dniało, nie rozdniało, 

Byle piór u czapki stało, 

Byle znikł ten wstyd co pali, 

Byle ładnie grajcy grali. 



Czas - mitręga, niemoc - siła. 

Gdzieś godzina czynu biła. 

Ty od pana do parobka 

Tańcuj, tańcuj cała szopka !