nie będę więcej sławił żadnej z dam 

ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił 

odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam 

w tym dziwnym, nigdy nie widzianym mieście 



pamiętam wieczór jak wytarty gwasz 

i w bramach domów przykucnięty przeraz 

gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz 

i zrozumiałem że to właśnie t e r a z 



ulica drgała wijąc się jak wąż 

migotał witryn kolorowy miszmasz 

i wiatr dął słodszy niźli ust twych miąższ 

na których pręgą wyciśnięty krzyż masz 



i nagle tłumu obolały guz 

rozorał obłęd jak płomiennym zębem 

i ktoś olbrzymi rękę w górę wzniósł 

i w blachę słońca długo bił jak w bęben 



 a potem nagi poplamiony bruk 

i bladych ludzi pierzchające garstki 

uniosłem w oczach tylko chust twych róg 

i twój niebieski kołnierz marynarski 



 nie wiem czy znajdę gdzieś o tobie wiesc 

czy mi się tylko cała wśnisz w legendę - 

wiem, że cię zawsze muszę w sobie nieść 

i w każdej twarzy już cię szukać będę 



śni mi się gorzki morskiej wody smak 

gdzie przepływ w portach liże barki barek 

i mam pod czaszką wieczny trzepot flag 

i serce w piersi skacze jak zegarek 



wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch 

będę szedł tłumem i jak lampa migał 

aż się przeleje mój krzyk przez wierzch 

i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar 



z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur 

i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt 

ujrzę przed sobą biały chłodnik chmur 

a pod głowami nieba twardy asfalt 

  

wtedy o wtedy czuję szat twych wiew - 

i zapach rąk twych poznam każdą tkanką 

klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew - 

kochanko moja smukła marsylianko!


Na kuszetce przykrytej skórą jaguara 

Słomianowłosa Lili 

Z oczami fiołkowo - czarnymi jak Chinka 

Zwinięta w kłębek czyta Maeterlincka 

Cedząc przez białe zęby srebrny dym cygara 

U jej nóg na szerokiej śniegopłatnej kozie 

Olbrzymi ryżobiały Saint - Bernard 

Napoleon 

W wyczekującej pozie 

Drzemie 

Leniwie czyhająca cisza popołudnia 

Książka z szelestem upada na ziemię 

Lili ziewa jak kot 

Przeciąga się długo, żmudnie 

Siada 

Miniaturowe stopy opierając o psa... 

Jest interesująco blada 

O ustach barwy karminowej szminki 

Może trochę za szczupła w ramionach 

Ma drobne dziecinne plecy 

I długie linijne nogi dziewczynki 

Lubieżnie - miękkiej modelacji Ropsa 

Siedzi zapatrzona w okno 

Za oknami deszcz pada 

Drzewa mokną 

Jesień 

Ludzie chodzą w kaloszach po błocie 

Lili jest zimno 

Ściąga z oparcia czarny szal fokowy 

I obtula się nim po szyję 

Jest jak małe dzikie kocię 

Miękkie. Drapieżne. Niczyje. 

W salonie na zegarze wolno bije druga 

W klatce nad drzwiami 

Walcząc ze snem 

Wielka zielona papuga 

Krzyczy swoje wieczne 

Je vous aime ! Le was aime ! 

Napoleon macha ogonem 

Łasi si=EA 

Podaje łapę 

Lili głaszcze go miękko z odwróconą głową... 

 Nagle pies ze skowytem odskoczył dwa łokcie 

I wtulił się w kąt za kanapę 

Lili śmieje się nerwowo 

Oglądając pod światło różowe paznokcie 

Zaciąga się cygarem 

Dymi 

Chłoszcze szpicrutą swoje boskie uda 

Dym sączy się 

Wije się szeroka popielata smuga 

Aż układa się w górze 

Literami 

NUDA 

Cicho zegar cyka 

Krzyczy papuga 

Lili zdaje się, że jej pokój ziewa 

U jej nóg 

W fałdach spływających tkanin 

Szeregiem kart otwartych ziewał Siewierianin 

Pod ścianą z płytkiej wymoszczonej niszy 

Pianino szczerzyło zęby swych klawiszy 

W wazach ziewały kwiaty senne jak zatrute 

Lili wstaje 

Mnie w ręku szpicrutę 

Tremo odbija się mętnie 

Podchodzi do okna 

Za okna firanką różową 

Pochmurny dzień jesienny nudzi się deszczowo 

Paszczami bram ziewały sennie kamienice 

Milczy 

Psa co się powlókł za nią potrąca nogą 

Patrzy długo na ulicę 

Ulica pusta 

Jakby ludzie wymarli 

Nikogo 

Dzwoni 

W drzwiach staje czarny glansowany Charli 

Chwila - oczekiwanie - 

Za oknami deszcz leje... 

- "Podać mi auto. Pojadę w Aleje"