nie będę więcej sławił żadnej z dam 

ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił 

odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam 

w tym dziwnym, nigdy nie widzianym mieście 



pamiętam wieczór jak wytarty gwasz 

i w bramach domów przykucnięty przeraz 

gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz 

i zrozumiałem że to właśnie t e r a z 



ulica drgała wijąc się jak wąż 

migotał witryn kolorowy miszmasz 

i wiatr dął słodszy niźli ust twych miąższ 

na których pręgą wyciśnięty krzyż masz 



i nagle tłumu obolały guz 

rozorał obłęd jak płomiennym zębem 

i ktoś olbrzymi rękę w górę wzniósł 

i w blachę słońca długo bił jak w bęben 



 a potem nagi poplamiony bruk 

i bladych ludzi pierzchające garstki 

uniosłem w oczach tylko chust twych róg 

i twój niebieski kołnierz marynarski 



 nie wiem czy znajdę gdzieś o tobie wiesc 

czy mi się tylko cała wśnisz w legendę - 

wiem, że cię zawsze muszę w sobie nieść 

i w każdej twarzy już cię szukać będę 



śni mi się gorzki morskiej wody smak 

gdzie przepływ w portach liże barki barek 

i mam pod czaszką wieczny trzepot flag 

i serce w piersi skacze jak zegarek 



wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch 

będę szedł tłumem i jak lampa migał 

aż się przeleje mój krzyk przez wierzch 

i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar 



z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur 

i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt 

ujrzę przed sobą biały chłodnik chmur 

a pod głowami nieba twardy asfalt 

  

wtedy o wtedy czuję szat twych wiew - 

i zapach rąk twych poznam każdą tkanką 

klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew - 

kochanko moja smukła marsylianko!


Już nas znudzili Platon i Plotyn, 

i Czarlie Chaplin, i czary czapel - 

rytmicznym szczękiem wszystkich gilotyn 

piszę ten apel. 



Dziwy po mieście skaczą już pierwsze, 

zza kraty parków rzeźby wyłażą, 

kobiety w łóżkach skandują wiersze 

i chodzą z niebieską twarzą. 

Po cztery głowy ma każdy z nas. 

Przestrach nad miastem zawisnął niemy. 

Poezja 

z rur się wydziela 

jak; gaz. 



Wszyscy zginiemy. 

Dzień się nad nami zatrzymał złoty 

i pola nasze pobił grad, 

jakby wytoczyła przeciw nam kulomioty 

Niebieska Republika Rad. 

Krzyczały w gazetach telefony i Paty, 

że w zimie nie starczy nam chleba - 

Nikt z nas nie dożyje do zimy. 

Przyszedł czas ostatniej krucjaty. 

Tłumie, 

coś mnie okrążył i chciał bić laskami, 

czemuż stoimy. 

Niech poeci idą do nieba. 

Jestem z wami. 

Nie będzie więcej żaden, 

któremu do ust swój dzban dasz, 

pieścić nam oczu jadem 

gęstym jak bandaż. 



Przyjacielu Anatolu, 

połóż, połóż tu się 

i gdy ci spadnie na czaszkę mój młotek 

i szczury się na nią wgramolą, 

nie krzycz z teatralnym gestem: 

"I ty, Brutusie". 

To ja jestem. 

I wyciągnę ci z głowy, 

jak magik, 

domy, 

okręty, 

księżyce 

i dragi, 

kobietę z dzieckiem, 

flagi wszystkich nacji, 

bezcenne słowa po dolarze karat. 

Dzisiaj sprzedaję hurtem 

z licytacji 

cały aparat. 

Próżno się wdzięczy chmurek rokoko, 

na plafon nieba rzucone bazie. 

Nikogo więcej księżyc - gonokok 

tęsknotą nocy nie zarazi. 

Znów będzie wiosna raz tylko na rok 

i jedno słońce w niebo się wkrości. 

Jak tynk 

obleci ze świata 

barok 

poetyczności. 

Nie będzie kobiet brzuch 

jak dynamo 

milionem wolt im w głębinie wrząca 

będą po prostu drżały, 

gdy nam 

o 

ciała ich miękkie 

pluśnie żądza. 

Znów będzie ogród, 

jak ogród 

i róż chwiejące się metry. 

Świat rozprostuje się nagle na powrót 

w nowej, słonecznej geometrii. 

Znikną, 

jak wrzody, 

które ktoś przegniótł, 

sznury tych, 

miejsca nie było przed kim - 

z wiaderkiem w ręku 

każdy przedmiot 

pooklejali w etykietki. 



O zamknij oczu swoich semafor. 

Snów yokohamy kąpią się w kwiatach. 

Idziemy 

wydrzeć z lawy metafor 

twarz 

rysującą się 

Świata.