Na pierwszym moim koncercie, 

(A może mi tylko śni się...) 

Siedziała w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Miała oczy wklęsłe, 

takie ogromnie dalekie. 

I długie błękitne rzęsy. 

I białe, zamszowe powieki. 



Czytałem strofy rytmiczne. 

Po myślach tłukł się Skriabin. 

Siedziały w krzesłach damy 

Z welwetu i z jedwabiu. 



Siedzieli w krzesłach panowie, 

Patrzyli wzrokiem żabim... 

Czytałem rytmiczne strofy. 

Po myślach tłukł się Skriabin... 



I było wszystko, jak wszędzie. 

I było wszystko, jak dzisiaj. 

I była w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Pluskali miarowo w ręce. 

Rozeszli się wolno po domach. 

Została kremowa Nuda, 

Jak duża, śliska sarkoma... 



A potem księżyc stłukłem 

I gażę chciałem we frankach, 

I noc miała piersi wypukłe, 

Jak pierwsza moja kochanka... 



A wieczór byłem maleńki... 

Płakałem w kąciku do rana 

O smutnej niebieskiej Pani 

Z oczami jak ipecacuana...


Śpiew propellera do słów Heredii,

Kiedyś zgubionych w smaltowej mgle...

Grałem jej jedną z moich komedii

W ekstrapowietrznym tylko-en-deux. 

 

Słońce do głowy biło ekstazą.

Słowa spływały w jeden refrain.

Obserwowała mnie bezwyrazo

Spod tangoszalu przez face-?-main. 

 

Nie wiem, czy brała, com mówił, serio.

(Dwie lekkie linie w kącikach warg...)

Pod nami warczał rytmiczny Bleriot

I wiatr całował błękitny kark