Na pierwszym moim koncercie, 

(A może mi tylko śni się...) 

Siedziała w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Miała oczy wklęsłe, 

takie ogromnie dalekie. 

I długie błękitne rzęsy. 

I białe, zamszowe powieki. 



Czytałem strofy rytmiczne. 

Po myślach tłukł się Skriabin. 

Siedziały w krzesłach damy 

Z welwetu i z jedwabiu. 



Siedzieli w krzesłach panowie, 

Patrzyli wzrokiem żabim... 

Czytałem rytmiczne strofy. 

Po myślach tłukł się Skriabin... 



I było wszystko, jak wszędzie. 

I było wszystko, jak dzisiaj. 

I była w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Pluskali miarowo w ręce. 

Rozeszli się wolno po domach. 

Została kremowa Nuda, 

Jak duża, śliska sarkoma... 



A potem księżyc stłukłem 

I gażę chciałem we frankach, 

I noc miała piersi wypukłe, 

Jak pierwsza moja kochanka... 



A wieczór byłem maleńki... 

Płakałem w kąciku do rana 

O smutnej niebieskiej Pani 

Z oczami jak ipecacuana...


nie będę więcej sławił żadnej z dam 

ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił 

odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam 

w tym dziwnym, nigdy nie widzianym mieście 



pamiętam wieczór jak wytarty gwasz 

i w bramach domów przykucnięty przeraz 

gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz 

i zrozumiałem że to właśnie t e r a z 



ulica drgała wijąc się jak wąż 

migotał witryn kolorowy miszmasz 

i wiatr dął słodszy niźli ust twych miąższ 

na których pręgą wyciśnięty krzyż masz 



i nagle tłumu obolały guz 

rozorał obłęd jak płomiennym zębem 

i ktoś olbrzymi rękę w górę wzniósł 

i w blachę słońca długo bił jak w bęben 



 a potem nagi poplamiony bruk 

i bladych ludzi pierzchające garstki 

uniosłem w oczach tylko chust twych róg 

i twój niebieski kołnierz marynarski 



 nie wiem czy znajdę gdzieś o tobie wiesc 

czy mi się tylko cała wśnisz w legendę - 

wiem, że cię zawsze muszę w sobie nieść 

i w każdej twarzy już cię szukać będę 



śni mi się gorzki morskiej wody smak 

gdzie przepływ w portach liże barki barek 

i mam pod czaszką wieczny trzepot flag 

i serce w piersi skacze jak zegarek 



wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch 

będę szedł tłumem i jak lampa migał 

aż się przeleje mój krzyk przez wierzch 

i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar 



z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur 

i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt 

ujrzę przed sobą biały chłodnik chmur 

a pod głowami nieba twardy asfalt 

  

wtedy o wtedy czuję szat twych wiew - 

i zapach rąk twych poznam każdą tkanką 

klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew - 

kochanko moja smukła marsylianko!