Na pierwszym moim koncercie, 

(A może mi tylko śni się...) 

Siedziała w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Miała oczy wklęsłe, 

takie ogromnie dalekie. 

I długie błękitne rzęsy. 

I białe, zamszowe powieki. 



Czytałem strofy rytmiczne. 

Po myślach tłukł się Skriabin. 

Siedziały w krzesłach damy 

Z welwetu i z jedwabiu. 



Siedzieli w krzesłach panowie, 

Patrzyli wzrokiem żabim... 

Czytałem rytmiczne strofy. 

Po myślach tłukł się Skriabin... 



I było wszystko, jak wszędzie. 

I było wszystko, jak dzisiaj. 

I była w trzecim rzędzie 

Pani w niebieskim lisie. 



Pluskali miarowo w ręce. 

Rozeszli się wolno po domach. 

Została kremowa Nuda, 

Jak duża, śliska sarkoma... 



A potem księżyc stłukłem 

I gażę chciałem we frankach, 

I noc miała piersi wypukłe, 

Jak pierwsza moja kochanka... 



A wieczór byłem maleńki... 

Płakałem w kąciku do rana 

O smutnej niebieskiej Pani 

Z oczami jak ipecacuana...


Zielone są ręce moje, 

i zielone są oczy moje, 

i zielone są rzęsy moje, 

jak peperment... 

Biała nuda usiadła w kucki na czarnym dywanie 

i podaje mi fajkę 

nabitą antypiryną. 

A ze ściany vis a vis łysy, wyuzdany 

zegar uśmiecha się do mnie z wyrazem 

najdwuznaczniejszych propozycji...