Czytały mnie białe panienki

Z podkrążonymi oczyma

I podkreślały ołówkiem

Pornograficzne stroniczki...

Ja jestem małym lift - boyem,

Którego nikt nie trzyma...

Ja jestem małym lift - boyem

W domu pąsowej księżniczki,

Na 120 piętro 



Wożę jej bladych kochanków.

Wożę naiwnych kochanków

Do zamku Chryzolindy.

A potem czekam za drzwiami,

Czekam cierpliwie poranka

A potem strącam każdego

W zieloną przepaść windy...

Ja jeżdżę tam i na powrót. 



Ja jeżdżę tam i na powrót.

Ja nie śpię nigdy we dnie

Ja nie śpię nigdy w nocy.

Szeregi nowych kochanków

Pukają ciągle do wrót

I nikt nie pyta, dlaczego ?

I nikt nie krzyczy, pomocy !

Bezszumnie chodzi winda 



Ciągle i ciągle głodna.

Bezszumnie wchodzą ludzie.

Bezszumnie trzaskają drzwiczki.

Dopiero tego wieczoru,

Kiedy nie dojdzie do dna,

Mnie będzie wolno nareszcie

Przekroczyć próg księżniczki...

Czytały mnie chore dziewczynki, 



Jak bajkę z różowej feerii.

Czytali mnie starsi panowie,

Spierali się z sobą czasem...

Ja jestem małym lift - boyem

W szytej, złotej liberii.

Ja jestem małym lift - boyem

Z szerokim czerwonym lampasem...

Czytali. Czytali. Czytali. 



Kiwali głowami do taktu.

Ścierali się z sobą czasem.

Miarowo. Rytmicznie. Na głos...

I jak tu nie tańczyć na głowie,

Kiedy świat jest cudowny ? I jak tu...

Panowie, Panowie, pozwólcie !

Ja chcę pocałować was w nos !


kawiarnia była nabita szczelnie 

kiwał się rajer nad każdym stolikiem 

na palcach chodził po sali kelner 

roznosił na tacy likier 



i gdy do taktu orkiestry pstrej 

stawiał przed gościem kotlet 

ujrzał we fraku świński ryj 

zmieszał się nagle i pobladł 



dziwny mu w myślach zrodził się zamęt 

w noc roziskrzoną po drutach biegł 

cicho, pod skrzypiec akompaniament 

na dworze padał śnieg 



i widział ołtarz, skąd schodził anioł 

wiatr go kołysał na strandzie 

gdy kapał sosem na białą panią 

w czarnym olbrzymim Rembrandcie 



śnił mu się pomost rozkwitłych warg 

i nie mógł po nim przeleźć 

i widział tylko spasly kark 

i szczęk ruchomą czeluść 



cichutko w kącie stanął i wklęsł 

jak dzieci nocą przy szybach 

a białej pani trzepotał rzęs 

bezgłośnie krzyczał: "wybaw!" 



przez cały wieczór chodził jak we śnie 

wyrazy cedził skąpo 

i tylko jeden raz się roześmiał 

kiedy przynosił im kompot 



i widział halle o złotych stołach 

jasne jak nigdy przedtem 

kiedy go cicho ktoś z nich zawołał 

wolno na palcach wszedl tam 



i pobladł tapet wiśniowy pastel 

nim krzyk kobiecy je pożarł 

gdy gardła gościa obwisły plaster 

otwierał kelner NOŻEM!