Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach, 

Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad. 

Idę młody, genialny, trzymam ręce w kieszeniach, 

Stawiam kroki milowe, zamaszyste, jak świat. 



Nie zatrzymam się nigdzie na rozstajach, na wiorstach, 

Bo mnie niesie coś wiecznie, motorycznie i przed. 

Mijam strachy na wróble w eleganckich windhorstach, 

Wszystkim kłaniam się grzecznie i poprawiam im pled. 



W parkocieniu krokietni - jakiś meeting panieński. 

Dyskutują o sztuce, objawiając swój traf. 

One jeszcze nie wiedzą, że gdy nastał Jasieński, 

Bezpowrotnie umarli i Tetmajer i Staff. 



One jeszcze nie wiedzą, one jeszcze nie wierzą. 

Poezyjność, futuryzm - niewiadoma i X. 

Chodźmy biegać, panienki, niech się główki oświeżą -

Będzie lepiej smakować poobiedni jour-fixe. 



Przeleciało gdzieś auto w białych kłębach benzyny, 

Zafurkotał na wietrze trzepocący się szal. 

Pojechała mi bajka poza góry doliny 

nic jakoś mi nie żal, a powinno być żal... 



Tak mi dobrze, tak mojo, aż rechoce się serce. 

Same nogi mnie niosą gdzieś - i po co mi, gdzie? 

Idę młody, genialny, niosę BUT W BUTONIERCE, 

Tym co za mną nie zdążą echopowiem: - Adieu! -


Świat 

zawisnął 

na liczbie 

jak na belce dźwigara! 

W każdej linie - krzyk pręży się czyjś! 

Tylko nas 

tylko nas 

jak bezcenne cygara 

zatrzasnęli 

w szkatułkach bez wyjść! 

Tylko nas 

tylko nas 

krągłogłowych i białych 

jak żyjące odsetki ich rent 

zatrzasnęli 

jak w sejfach swoich kas ogniotrwałych 

w czarnych domach 

tłuc głową 

o pręt! 

Dzień 

przysyła nam co dzień 

noc 

przemądrą znachorkę 

Z wąskich palców tchnie słodycz i chłód - - 

Gdzieś 

za ścianą 

ćmią miasta czarnych tłumów machorkę 

w fajkach fabryk 

warsztatów 

i hut 

Długo człowiek na popiół w nich się zwęglał 

i błyszczał 

Skargą dymu 

do nieba się piął - - 

Suchym kaszlem 

gwałtownym 

i chrapliwym 

jak wystrzał 

przyjdzie kiedyś 

wykasłać go 

z krwią! 



We snach 

skaczą 

jak szczury 

ręce chwytne i krewkie 

w deszczu weksli 

banknotów 

i kart 

Wszystkie rzeczy na świecie 

mają szorstką podszewkę 

z naszej krzywdy 

rapatej 

jak part 

Armia, mrówek nam wszechświat na atomy rozkradła 

poznaczyła je: 

który i czyj - - 

W naszych skrzętnych mrowiskach 

nasze domy-widziadła 

będą sterczeć już zawsze 

jak kij 

Za oknami nam huczy wieczny odpływ 

i przypływ 

szumem kropel 

namolnym 

i złym 

Żmudny kadryl bezmyślny 

lat przestępnych i zwykłych 

był łańcuchem jesieni i zim 

Kiedyż wreszcie 

na syren zachrypniętych skowronkach 

sfrunie wiosna dla wszystkich na świat? 

Na Pawiakach 

w Brygidkach 

po Łukiszkach 

na Wronkach 

my czekamy 

czekamy 

od lat! 



Przyjdzie dzień twój - 

o tłumie! 

i przegródki dni martwych 

runą 

dane na twardy żer łbom 

Wypłyniemy 

na falach twoich ramion 

i bar twych - 

sześć tysięcy Alainów Gerbault! 

Będzie w górze 

nad nami 

migot źrenic 

jak w lustrze - - 

trzask łamiących się lodów i form 

Po cieśninach 

zatokach 

z najludniejszych w najpustsze 

będzie ciskał 

i huśtał nas 

sztorm 



Przyjdzie czas 

przyjdzie czas 

szale wagi się chybną 

Jeszcze rok 

jeszcze dzień 

jeszcze pół - - 

Może nam właśnie 

nam 

być tą kroplą niechybną 

Co ciężarem 

przeważy ją 

w dół - - 

W wrzawie obcych protestów 

w zgiełku słów byle o czem 

zagłuszając ich nicość i czczość 

skrwawionymi rękami 

w czarne ściany łomocem: 

O - otwórzcie! 

Otwórzcie! 

Już dość!