Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach, 

Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad. 

Idę młody, genialny, trzymam ręce w kieszeniach, 

Stawiam kroki milowe, zamaszyste, jak świat. 



Nie zatrzymam się nigdzie na rozstajach, na wiorstach, 

Bo mnie niesie coś wiecznie, motorycznie i przed. 

Mijam strachy na wróble w eleganckich windhorstach, 

Wszystkim kłaniam się grzecznie i poprawiam im pled. 



W parkocieniu krokietni - jakiś meeting panieński. 

Dyskutują o sztuce, objawiając swój traf. 

One jeszcze nie wiedzą, że gdy nastał Jasieński, 

Bezpowrotnie umarli i Tetmajer i Staff. 



One jeszcze nie wiedzą, one jeszcze nie wierzą. 

Poezyjność, futuryzm - niewiadoma i X. 

Chodźmy biegać, panienki, niech się główki oświeżą -

Będzie lepiej smakować poobiedni jour-fixe. 



Przeleciało gdzieś auto w białych kłębach benzyny, 

Zafurkotał na wietrze trzepocący się szal. 

Pojechała mi bajka poza góry doliny 

nic jakoś mi nie żal, a powinno być żal... 



Tak mi dobrze, tak mojo, aż rechoce się serce. 

Same nogi mnie niosą gdzieś - i po co mi, gdzie? 

Idę młody, genialny, niosę BUT W BUTONIERCE, 

Tym co za mną nie zdążą echopowiem: - Adieu! -


Pani Sztuce 



Na klawiszach usiadły pokrzywione bemole, 

Przeraźliwie się nudzą i ziewają Uaaaa... 

Rozebrana Gioconda stoi w majtkach na stole 

I napiera się głośno cacao-choix. 



Za oknami prześwieca żółtych alej jesienność, 

Jak wędrowne pochody biczujących się sekt, 

Tylko białe posągi, strojne w swoją kamienność, 

Stoją zawsze "na miejscu", niewzruszenie correct. 



Pani dzisiaj, doprawdy, jest klasycznie... niedbała... 

Pani, która tak zimno gra sercami w cerceau, 

Taka sztywna i dumna... tak cudownie umiała 

Nawet puścić się z szykiem po 3 szkłach curacao. 



I przedziwnie, jak Pani nie przestaje być w tonie, 

Będąc zresztą obecnie najzupełniej moderne.- 

Co środy i piątki w Pani białym salonie 

Swoje wiersze czytają Iwaszkiewicz i Stern. 



A ja - wróg zasadniczy urzędowych kuluar, 

Gdzie się myśli, i kocha, i rozprawia, i je, 

Mam otwarty wieczorem popielaty buduar... 

Platonicznie podziwiać Pani deshabille... 



Ale teraz, jednakże, niech się Pani oszali - 

Nawet lokaj drewniany już ośmiela się śmieć... 

Dziś będziemy po parku na wyścigi biegali 

I na ławki padali, zadyszani na śmierć. 



A, wpatrując się w gwiazdy całujące się z nami, 

W pewnycm dzikim momencie po dziesiątym Clicot, 

Zobaczymy raptownie świat do góry nogami, 

Jak na filmie odwrotnym firmy Pathe & Co. 



I zatańczą nonsensy po ulicach, jak ongi, 

Jednej nocy pijanej od szampana i warg. 

Kiedy w krzakach widziałem RZYGAJĄCE POSĄGI 

Przez dwunastu lokajów niesiony przez park.