Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach, 

Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad. 

Idę młody, genialny, trzymam ręce w kieszeniach, 

Stawiam kroki milowe, zamaszyste, jak świat. 



Nie zatrzymam się nigdzie na rozstajach, na wiorstach, 

Bo mnie niesie coś wiecznie, motorycznie i przed. 

Mijam strachy na wróble w eleganckich windhorstach, 

Wszystkim kłaniam się grzecznie i poprawiam im pled. 



W parkocieniu krokietni - jakiś meeting panieński. 

Dyskutują o sztuce, objawiając swój traf. 

One jeszcze nie wiedzą, że gdy nastał Jasieński, 

Bezpowrotnie umarli i Tetmajer i Staff. 



One jeszcze nie wiedzą, one jeszcze nie wierzą. 

Poezyjność, futuryzm - niewiadoma i X. 

Chodźmy biegać, panienki, niech się główki oświeżą -

Będzie lepiej smakować poobiedni jour-fixe. 



Przeleciało gdzieś auto w białych kłębach benzyny, 

Zafurkotał na wietrze trzepocący się szal. 

Pojechała mi bajka poza góry doliny 

nic jakoś mi nie żal, a powinno być żal... 



Tak mi dobrze, tak mojo, aż rechoce się serce. 

Same nogi mnie niosą gdzieś - i po co mi, gdzie? 

Idę młody, genialny, niosę BUT W BUTONIERCE, 

Tym co za mną nie zdążą echopowiem: - Adieu! -


Towarzyszkom podróży na wszystkich kolejach świata - poświęcam. 

  

O podróże jednostajne na strzyżonym miękkim pluszu... 

Wczoraj Marna, dzisiaj Wołga, jutro może Jan-Tse-Kiang... 

Patrzę w oczy smutnej pani w fiołkowym kapeluszu 

I już kocham się, jak sztubak, taki duży, sławny pan. 



O wytarty plusz poduszki dosyć szorstkie wsprzeć policzki, 

Turkot ciszę ukołysze, wszystko będzie, jak przez mgłę. 

I znów przyśnią mi się usta długorzęsej podróżniczki 

Całowane gdzieś wieczorem koło Moskwy czy Louvain... 



Przyjdą myśli wypłowiałe, jak dalekie sny o damach. 

Tych, co kiedyś mnie kochały, zapomniały... może czas?... 

Panieneczki złotogłówki zmysłowieją w oknoramach, 

Ostrym wiatrom się oddają z całej siły, pierwszy raz. 



Może śnią im się w wiatrakach baśniejące złotozamki... 

Pociąg czhał przez pola wężem z siłą 400 HP... 

Panieneczki złotogłówki obudziły w sobie samki, 

Z przymkniętymi powiekami leżą wparte w kąt coup?. 



Znowu zacznie się sonata, tylko nie ta nasza, Jana. 

Moja biedna, moja cudza, biała matuś małej Li... 

Coś podkradnie się do okna, jakaś bajka Kellermana, 

Będzie patrzyć niewidziana w tańcu spermy, ciał i krwi... 



Może jestem trochę senny?... Może jestem trochę chory?... 

Niestrawiony, pieprzny obiad wywołuje refleks, żal... 

W rozdziawioną paszczę nocy depeszują semafory: 

Jadę, król, do Polinezji, na swój autorecital!