Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach, 

Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad. 

Idę młody, genialny, trzymam ręce w kieszeniach, 

Stawiam kroki milowe, zamaszyste, jak świat. 



Nie zatrzymam się nigdzie na rozstajach, na wiorstach, 

Bo mnie niesie coś wiecznie, motorycznie i przed. 

Mijam strachy na wróble w eleganckich windhorstach, 

Wszystkim kłaniam się grzecznie i poprawiam im pled. 



W parkocieniu krokietni - jakiś meeting panieński. 

Dyskutują o sztuce, objawiając swój traf. 

One jeszcze nie wiedzą, że gdy nastał Jasieński, 

Bezpowrotnie umarli i Tetmajer i Staff. 



One jeszcze nie wiedzą, one jeszcze nie wierzą. 

Poezyjność, futuryzm - niewiadoma i X. 

Chodźmy biegać, panienki, niech się główki oświeżą -

Będzie lepiej smakować poobiedni jour-fixe. 



Przeleciało gdzieś auto w białych kłębach benzyny, 

Zafurkotał na wietrze trzepocący się szal. 

Pojechała mi bajka poza góry doliny 

nic jakoś mi nie żal, a powinno być żal... 



Tak mi dobrze, tak mojo, aż rechoce się serce. 

Same nogi mnie niosą gdzieś - i po co mi, gdzie? 

Idę młody, genialny, niosę BUT W BUTONIERCE, 

Tym co za mną nie zdążą echopowiem: - Adieu! -


Już od dawna z latarni zdarto krepy abażur, 

Z szpalt dzienników spłynęły czarnych liter strumienie. 

W oddalonym grobowcu na kalwińskim cmentarzu 

Pochowała już Polska swe krwawiące sumienie. 



Ozdobiła Mu szyję w wielkiej wstęgi naszyjnik, 

Rozkazała jednemu: Ty mu pokłon swój udasz! 

W kornej ciszy narodu zagorzały partyjnik 

Wielkiej piersi wystygłej dotknął ręką jak Judasz. 



Dziś jest cicho i prosto, jakoś mdławo i ckliwie, 

Dni mijają za dniami jednostajne jak kierat, 

Jak by nic się przez fakt ten nie zmieniło właściwie, 

Że na Zamku w Warszawie umarł jeden literat. 



Tylko krzyczy zaklęte w karty książek dziedzictwo, 

Że w nich żyje coś więcej niż wspomnienie poddaństwa, 

Że umarło z nim narodowe dziewictwo, 

Zdeptane butami rodzącego się Państwa. 



Dziś, gdy sen nasz o chlebie w dłonie noże nam kładzie, 

Bezlitosny jak nędzarz, co podzielił swój dom z kim - 

Dla tych, którym się jeszcze sen majaczy o szpadzie, 

Sen o Polsce bezgrzesznej - będzie snem o Żeromskim.